Risky Adventure

1 Gegevens

  • Minimumleeftijd: 8+
  • Spelduur: 45 minuten
  • 2 tot 4 spelers
  • Spelauteurs: Anthony Rubo
  • Uitgeverij: Queen Games
  • Illustraties: Markus Erdt
  • Taal: Engels
  • Jaar van eerste uitgave: 2016

2 Gezellig je geluk beproeven

  • In dit dobbelsteen-spel leidt je een team van 3 expeditieleden die opgravingen doen in roemruchte locaties zoals Egypte, een niet-naderbepaalde junglestad en het mystieke Atlantis. Een push your luck-game met smaakvol Indiana-Jones-sausje en een soepele spelmotor die snort als een spinnende kat na een bak whiskas. Meer moet dat niet zijn, maar minder ook niet.
  • Op Boardgame Geek haalt dit maar een zuur zesje. De meeste mensen vinden het maar een mager spel voor volwassenen. Mijn 78% is deels te verklaren omdat ik vanaf de aankondiging het als een “kiddy-game” benaderde. Voor al die teleurgestelden: op de doos staat wel degelijk “8+”, dan moet je ook geen verwachtingen koesteren voor een nieuwe “Caylus”.
    Voor mij is het dus geen teleurstelling, maar een prestatie boven verwachting. Het is voor mij een “family game”, dat ook voor de meer ervaren spelers genoeg onder de motorkap heeft om onderhoudend te zijn.
  • Ik vatte dit van het begin op als een kinderspel en zette het dus ook voor de neus van een stel tienjarigen. Na een voorbeeld-rondje deed ieder kind zijn ding: pionnen plaatsen, dobbelen, stenen gebruiken, kaartjes nemen, punten scoren en doorgeven die handel. Wat ik nou net dat tikje vernieuwende verbetering vind, is het simpele dingetje dat je eerst je pionnen zetten en dan pas de dobbelstenen rolt. Op die dobbelstenen staan 3 groene, 2 blauwe en 1 rood symbool. Je kan dus goed inschatten welke doelstellingen makkelijker of juist moeilijker haalbaar zijn. Geluk speelt zijn rol in dit spel, maar met een beetje kansberekening kan je toch gaan voor de betere combinaties. De kids waren ermee weg in no time.
  • Je zet de pionnen bij de kaarten die je kan verwerven in het kamp, bij de schatten die je kan opgraven op locatie of op de landkaart van de expeditie. In het kamp kan je uitrustingen en bonussen verwerven, bij de opgravingen liggen de punten en op de landkaart kan je zowel punten als andere bonussen verwerven. Iedereen handelt zijn beurt af en probeert zoveel mogelijk punten te scoren. De spelers-interactie is miniem. Het blijft beperkt tot het wegsnoepen van kaarten.
  • In het spel zitten ook klok-fiches. Die kan je beschouwen als symbooljokers. Voor het geval die dobbelstenen jou toch niet goed gezind zijn. Het op de juiste moment inzetten van deze klokfiches, krikt het tactische element van dit spel op. Je kan wel extra klokfiches vergaren, maar dat kost je acties en dobbelstenen.
  • Daarna verscheen dit spel bij de volwassenen op tafel. Ik vreesde een beetje voor hun reactie. Maar die vonden alles best acceptabel. Het blijft een dobbelspel, maar door de mogelijkheden en de beperking in tijd is het geheel meer dan appetijtelijk. De dames en heren kijken uit naar een volgende gelegenheid om hiervan te genieten.
  • Als ik dit spel met een gerecht moet vergelijken, laat het dan een spaghetti carbonara zijn. Geen Ossobucco en geen moleculair bereide sorbet, maar een eerlijk, vers bord eten. Klassiek bereid, maar de kok deed er een snuifje munt en lavendel bij en jouw avond was goed, ook al kon je er niet precies de vinger op leggen.
  • Het frisse illustratiewerk van Markus Erdt oogt aantrekkelijk, jeugdig en amusant. Als al mijn spellen van die grafische kwaliteit waren, dan zou ik een tevreden man zijn. Innovatief? Alternatief? Op mijn speltafel wil ik gezellige, herkenbare dingen. Als ik echt nood heb aan abstracte moderne kunst, dan ga ik wel naar het museum. Ik denk hierbij aan het art-experiment van “The Captain is dead” van AEG. Dat is de eerste keer dat een spel mij zo lelijk lijkt, dat ik de doos niet wil opendoen.
  • In Risky Adventure is volgens mij en enkele medespelers een zwaktepunt in de regels. Het gaat over het volgende. Zodra een expeditie-kaart afgewerkt is, wordt die vervangen door een volgende, maar volgens de spelregels is het weer de startspeler die als eerste aan die expeditie mag beginnen en dat geeft een duidelijke voorsprong. Wij deden het als volgt: bijvoorbeeld speler 1 beëindigt de expeditie; er wordt een nieuwe gelegd waaraan speler 2 eventueel aan kan beginnen.
  • Queen games blijft goede, degelijke producten afleveren. Zelfverklaarde Kickstarter-genieën wandelen hieraan voorbij met hun pretentieuze neus in de lucht. Ik heb me al aan de speltafel van laten verleiden tot Scythe, Great Western Trail en Terraforming Mars. Ik zal ze niet het label “geflopt” opplakken, maar met al de poeha en fanfare errond had ik toch wel wat meer verwacht. Qua thema en aanpak bieden ze niet genoeg om mijn portefeuille open te trekken, maar ik ga niet van de tafel weglopen als iemand ze graag wil spelen.
  • Misschien zijn mijn analyses onjuist, wil ik gewoon eigenwijs zijn en ben ik blijer met de splinter smaragd die zelf ontdek, dan de joekelgrote diamant die iedereen in het uitstalraam kan zien omdat alle lichtreclames die kant uitwijzen. Het zij zo.
  • Beste lezer, wees altijd kritisch. Vooral op spelcritici, waar ondergetekende eveneens toe behoort … 🙂

3 Koopadvies

Koop dit spel als jij…

  • van dobbelen houdt
  • een vlot “familie-spel” zoekt
  • nooit genoeg krijgt van Indiana Jones

Laat dit spel liggen als je …

  • niet van dobbelen houdt
  • spelers-interactie een belangrijk spelelement vindt
  • bij archeologie denkt aan minutieus graafwerk en een doorgedreven administratie en niet aan knallende zwepen en wilde achtervolgingen

4 Speloordeel

  • Materiaal: 8/10
  • Spelmotor: 8/10
  • Handleiding: 7/10
  • Spelplezier: 16/20
  • TOTAAL: 78 %

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *